Assign modules on offcanvas module position to make them visible in the sidebar.

Historia kościoła w Solarni

 

Trudno jednoznacznie stwierdzić, kiedy nastąpił początek ewangelizacji w malutkiej miejscowości, jaką jest Solarnia. Proces ten następował zapewne powoli, przed wieloma laty. Powstanie Solarni datowane jest na rok 1685, kiedy to za zgodą cesarza Leopolda I hrabia Jan Ferdynand Celary zbudował na polach na zachód od Lublińca warzelnię soli, którą nazwano Warmiąż lub Warmąsz, co dało początek wsi Solarnia.

 

Kapliczki na terenie wspólnoty Solarnia i Dziewcza Góra

            1. Pierwszym powstałym na terenie Solarni, istniejącym do tej pory obiektem sakralnym jest kapliczka, którą wzniesiono z inicjatywy kmiecia Jana Andersa. Starania o budowę zostały zapoczątkowane 27 stycznia 1874 r., kiedy to kmieć Anders wystosował wniosek do Urzędu Gminy o wyrażenie zgody na postawienie kapliczki. Następnie, po załatwieniu niezbędnych formalności związanych z miejscem budowy, projektem, sprawami sądowymi oraz deklaracją Jana Andersa, że utrzymanie kapliczki będzie spoczywać na nim i jego następcach, ówczesny ks. Paweł Cichoń, proboszcz parafii Świętego Mikołaja w Lublińcu, 8 kwietnia 1874 r. zwrócił się do władzy arcybiskupiej we Wrocławiu z wnioskiem o wyrażenie zgody na wybudowanie kaplicy oraz na jej benedykcję. Tego samego roku wybudowano kapliczkę, a poświęcenia dokonał wspomniany ksiądz proboszcz Paweł Cichoń. Zanim powstała kapliczka, grunt, na którym stanęła, wielokrotnie zmieniał właścicieli. Pierwszym, zapisanym w księdze wieczystej na początku XIX w., był Wawrzyniec Wunsik. W wyniku umowy spadku z 11.08.1839 r. ziemię otrzymali Franciszek Mlynek oraz jego żona Marianna z domu Grutz. Kolejnymi właścicielami na podstawie umowy spadku z 29.03.1862 r. zostali po połowie małżonkowie: Jan Anders i Katarzyna z domu Mlynek i to za ich życia zbudowano kapliczkę. Katarzyna Anders zmarła 19.01.1891 r. Po jej śmierci posiadłość przeszła we władanie Piotra Andersa i Franciszki z domu Mlynek, a wpisu dokonano 10.08.1892 r. Kolejni właściciele to: Florentyna Anders z domu Mrozek – żona rolnika (wpis 3.02.1934 r.); Otton Psyk i jego żona Elżbieta Koloch (wpis 30.09.1936); Józef i Elżbieta Dziuk (wpis 1941); Eugeniusz Dziuk i Maria z domu Mazoń). Od 1941 r. do dziś kapliczka należy do rodziny Dziuków z Solarni. Po uprzednim jej odrestaurowaniu, 30 maja 1999 r. podczas nabożeństwa majowego ojciec Józef Majewski OMI dokonał poświęcenia kapliczki, która służy po dzień dzisiejszy.

 

            2. Kapliczka ku czci Świętego Huberta, umiejscowiona koło starej gajówki w lesie niedaleko Dziewczej Góry – przysiółka odległego o ok. 2 km od wsi Solarnia –  powstała z inicjatywy ks. Henryka Morawca, proboszcza parafii Lisowice pw. św.  Jana Nepomucena, Nadleśnictwa Lubliniec oraz myśliwych Koła Łowieckiego „Żbik”. Na kapliczkę zaadaptowano nieużywany fragment zabudowań gospodarczych Lasów Państwowych, prawdopodobnie pierwotnie był to piec chlebowy. Projekt kapliczki, rzeźbę świętego Huberta – patrona myśliwych i leśników – wykonał i prace nadzorował artysta rzeźbiarz z Knurowa Marek Śpiewała, koordynatorem całości prac był ówczesny prezes Koła Łowieckiego „Żbik”. Poświęcenia kapliczki dokonał    8 listopada 2008 r. ojciec Stanisław Toman OMI.

 

Krzyże przydrożne

1.  Murowany krzyż przy ul. Lublinieckiej.

2.  Murowany krzyż przy ul. Strażackiej. Aktualnie, podczas uroczystości tego wymagających, do powyższych krzyży udaje się procesja kapłana wraz z wiernymi.

3.  Drewniany krzyż na skrzyżowaniu dróg leśnych przy wjeździe do Dziewczej Góry.

Wszystkie krzyże na pewno kryją swoje tajemnice, których obecnie nie sposób rozwiązać. Można domniemywać, iż powstały wskutek głębokiej wiary w Chrystusa, tragedii ludzkich lub w podziękowaniu za otrzymane łaski.

           

Jak zostało to szczegółowo opisane poniżej, na przestrzeni lat wspólnota kościelna Solarni zmieniała swoją przynależność parafialną. Z kolei powstały w Solarni kościół nigdy nie był w pełni samodzielny.

W okresie przed drugą wojną światową mieszkańcy wspólnoty należeli do parafii św. Mikołaja w Lublińcu. Dopiero po zakończeniu wojny biskup Stanisław Adamski powołał nową kurację (parafię – kościół) św. Stanisława Kostki, do której przypisana była Solarnia. W dalszym ciągu mieszkańcy licznymi grupami udawali się na msze święte do Lublińca. W okresie powojennym wizyty księży w Solarni należały do rzadkości. Z ustaleń najstarszych żyjących świadków wynika, że w Solarni głównie w okresie wiosenno-jesiennym odbywały się modlitwy, śpiewy (różaniec, majowe) oraz katechezy przy kapliczce, o której wspomniano wcześniej. Zgłębiając historię na podstawie wywiadów, spotkań i rozmów z osobami zaangażowanymi w krzewienie wiary na terenach Solarni dowiadujemy się, że dopiero od 1955 r. ojcem odpowiedzialnym za posługę w Solarni został ks. Franciszek Zawodny. W tych czasach rodowita mieszkanka wsi pani Małgorzata Bartoszek nauczała religii tutejsze dzieci przy kapliczce, w sali domu na posesji państwa Jureczko (była to karczma z salą weselną, w której wydzielono odrębną salkę do nauki religii), a w ostateczności nawet u siebie w domu. Była to osoba samotna, bardzo religijna, jednak bez wykształcenia katechetycznego. W późniejszym czasie katechezy nauczała pani Otylia Kaczmarek z domu Miemczyk z Lublińca, która działała przy parafii św. Stanisława Kostki i posiadała wymagane kwalifikacje. W następnych latach doraźne duszpasterstwo pełnili ojcowie oblaci: Franciszek Kaczmarek, Stefan Kruk oraz Kazimierz Łabiński.

            Przełomowym momentem w historii żywego kościoła była działalność ojca Józefa Przybyckiego, kolejnego duszpasterza, pod opieką którego Solarnia się znalazła. Największym problemem dla właściwej posługi religijnej i duszpasterskiej tej miejscowości był brak kościoła. To właśnie dzięki staraniom ojca Józefa Przybyckiego dokonano zakupu budynku mieszkalnego i zaadaptowano go na kaplicę. Wielką rolę odegrała w tym pani Edeltrauda Balon, która odstąpiła – odsprzedała swój mały domek ojcom oblatom. Jak podają świadkowie, marzeniem pani Balon było, aby w jej domu powstała kaplica na chwałę Boga.

            Bardzo istotny zwrot w sprawie budowy kościoła w Solarni nastąpił w 1979 r.,  w okresie posługi ojca Józefa Majewskiego. Od tego czasu w kaplicy były prowadzone regularne lekcje katechezy, a następnie, od roku 1980 r., zaczęto odprawiać msze po religii, a w dalszej kolejności również msze niedzielne i świąteczne. Kolejnym etapem szerzenia wiary i posługi było udzielanie w kaplicy sakramentów świętych, tj. chrztów, pierwszej komunii świętej, ślubów.

            Dzięki wspólnej inicjatywie ojca Majewskiego oraz mieszkańców w 1983 r.,               w okresie budowy salki katechetycznej przy kościele Oblatów, powstała inicjatywa budowy kościoła w Solarni. Dalsze formalne działania w tym kierunku (pismo do kurii w sprawie budowy, uzyskanie zgody władz samorządowych, zakup działki itp.) spotkały się z dużymi trudnościami, jednak zaangażowanie wielu osób zostało zwieńczone sukcesem. W październiku 1986 r. biskup ordynariusz Damian Zimoń               z Katowic poświęcił plac pod budowę kościoła oraz krzyż. Kamień węgielny pod budowę kościoła dzięki staraniom kurii z Katowic został poświęcony w Tarnowie 10 czerwca 1987 r. przez Ojca Świętego Jana Pawła II. Po sześciu latach zakończono budowę i 14 listopada 1992 r. nastąpiła uroczysta konsekracja kościoła jako filii kościoła parafialnego pw. Świętego Stanisława Kostki w Lublińcu. Podczas tej uroczystości ksiądz biskup Jan Wieczorek umieścił w ołtarzu relikwie Świętych Męczenników Rzymskich. Patronem kościoła został młody królewicz św. Kazimierz. Do ciekawostek związanych z kościołem należy fakt, iż był on pierwszym konsekrowanym kościołem w diecezji gliwickiej oraz to, że obchodom uroczystości 25-lecia konsekracji kościoła w 2017 r. ponownie przewodniczył biskup senior Jan Wieczorek.

            Ojciec Józef Majewski posługiwał w Solarni do 1999 r., następnie przez dwa lata przyjeżdżali z posługą duszpasterską kapłani z parafii pw. św. Stanisława Kostki w Lublińcu. Dopiero w 2011 r. sytuacja się ustabilizowała, na probostwie na stałe zamieszkał emerytowany proboszcz ojciec Stanisław Toman OMI. Po jego śmierci            w marcu 2014 r. posługę pełnił ks. Wiesław Żurawski, a od 25 sierpnia 2015 r. posługuje tu ks. Adam Byczek.

            Z początkiem 2017 r. dekretem biskupa diecezji gliwickiej Jana Kopca kościół w Solarni został filią kościoła pw. Świętej Katarzyny w Pawonkowie.

 

Opracował Marek Skrzypek i Dariusz Weber na podstawie książki Jana Feliksa seniora „Lubliniec z dziejów miasta na górnym Śląsku”, Lubliniec 2003, oraz wywiadów.

Specjalne podziękowania dla ojca Józefa Majewskiego OMI.